Te vaak te weinig
te veel te vroeg
en nooit genoeg
te veel gevraagd
en het mooiste
moet nog komen.
Beloof me dat het
mooiste echt nog komt…

Rick de Leeuw

If I lay here
If I just lay here
Would you lie with me and just forget the world?

Forget what we’re told
Before we get too old
Show me a garden that’s bursting into life

Niet je hele lange leven
met je voetjes op de grond

beetje dromen, beetje zweven
lijkt me ook niet ongezond

Toon Hermans

Thanks T.

Als je ziet dat de zon elke dag iets vroeger onder gaat , het kouder wordt en je al een trui of een extra dekentje kan verdragen, dan weet je dat het bijna gedaan is. De zomer loopt op z’n einde.
Er is geen enkele winkel meer waar je geen schoolgerief vindt. Het verlof is op. Ik ruil mijn sangria en ijsje voor een warme ‘Lazy Monday Morning’. De zomerconcerten komen aan hun einde. Mensen keren terug naar binnen.

Ik zal het toch missen: de terrasjes, de zomerse fietstochtjes, de bezoekjes aan de speeltuin, de gezellige barbecues, de zwoele zomeravonden op een concertweide, de picknicks op het gazon met de kids … . Ik denk eraan terug met een beetje nostalgie: het was een mooie zomer.

Al deze warme herinneringen hou ik heel goed bij. Ik steek ze in een zak en doe er een strikje om. En als,wie weet, ik op een koude winterdag mijn hart niet kan verwarmen, maak ik hem terug open. Dan zal ik terug het plezier en de warme gloed van de zalige zomer voelen. Mijn hart laten ontdooien door de zon. My sunshine in a bag.

Is het u ook al opgevallen dat mensen altijd op zoek zijn?
Schat waar zijn mijn sleutels? Heeft iemand mijn portefeuille gezien? Waar is mijn handtas? Bel eens naar mijn GSM, want ik vind hem niet. Wie heeft de afstandsbediening het laatst gehad? En dan gaat het hier nog maar over doordeweekse gewone dingen.

Ook in het leven zie je mensen altijd wel op zoek zijn. Ik zoek een nieuw huis, ik wil een nieuw lief, ik zoek een meer uitdagende job …  Kranten en tijdschrijften staan vol met zoekertjes naar vanalles en nog wat, maar raken deze zoekertjes allemaal wel beantwoord of is er meer vraag dan aanbod?
Zou het eigenlijk een instinct zijn, of zijn we gewoon nooit tevreden? Willen we net altijd streven naar verbetering?
Is dat dan het resultaat van een overlevingsinstinct. We willen beter worden, groter worden, geliefder zijn.

Of misschien is dit streven naar verbetering wel het resultaat van onze maatschappij. Alles is in overvloed verkrijgbaar waardoor we moeten verder gaan om een gevoel van verzadiging en tevredenheid te verkrijgen, dus steeds op zoek moeten gaan naar andere en betere dingen. We willen alles op onze maat, op ons tijdstip, prima volgens onze richtlijnen voorgeschoteld. Net zoals wij voor ogen hadden. Maar maken we het op deze manier voor onszelf niet een beetje moeilijk? Worden ons ongewone verwachtingen ingepraat en blijft daardoor niets duren. We zijn bored out van onze job, het huis is niet groot genoeg, en relaties blijven niet duren. Steeds verder, steeds beter, steeds meer.

Misschien moeten we helemaal niet streven naar een ideaalbeeld, maar gewoon voldoening nemen met iets wat net goed is. Niet ideaal, maar iets wat al aardig in de buurt komt!

Tijd is iets kostbaars!
Soms vind ik hem niet, en soms is het zo snel gedaan dat ik hem amper voorbij zag flitsen. Soms wil ik hem koesteren en soms verbijt ik mijn pijn en tel ik angstvallig de seconden.
In elk geval, sinds de kleuterklas mijn aandacht opgeïest heeft, heb ik er weinig van, is dit weekend weer veel te snel voorbij gevlogen, wou ik deze morgen toch nog even in mijn bed blijven liggen en heb ik de 5,4km gehaald op 35:45!!

Enfin, ik heb de tijd lief en ik probeer elk moment mij gegeven te koesteren, want alles gaat voorbij!

Wat ik nu wel geleerd heb, is van nooit nooit te zeggen.
Al bijna twee jaar ben ik ervan overtuigd, dat ik ondanks mijn diploma nooit als juf naar het kleuterklasje zou gaan. Tot op een bepaalde donderdagmorgen plots de directrice van de kids hun school mij aansprak ….
Of ik hen toch niet uit de nood zou willen helpen. Ze vonden geen vervanging meer, en de juf van de tweede kleuterklas had ziek afgebeld.

Euhm … ja natuurlijk… thuis wachtte alleen maar de schoonmaak, en ik had toch niets anders te doen.
Wat was het wel even heroriënteren. 18 kids rustig houden en naar jou laten luisteren, hoe moest dat nu weer?
Hoe organiseer je nu weer een vrij spel? En hoe onthou ik in godsnaam opnieuw 18 verschillende namen? Hoe kan je kinderen boeien?
In elk geval: ik heb de dag overleefd, en de kids ook!

Stel u voor: ge zit op een trein, en plots verlies je je hart. Gewoon weg, foetsie, verschwunden. Je wereld staat even stil. Je kan geen geluid meer maken… Niet meer bewegen. Het enige wat je kan doen is haar stralende gezicht schetsen op papier…
En het beste van al: ze stapt af.
Ze doet haar jas aan, pakt haar valies en stapt gewoon van de trein. Het enige wat ze achterlaat is een roze sjaal. Je ruikt eraan en smelt weg bij het idee aan bloemetjes en het meisje. Maar ze is dus wel weg met uw hart. Je wil ze wel terug zien en je wil ook je hart terug, maar hoe?

Het is allom gekend dat de favoriete soep bij uitstek van kinderen zeker ‘tomatensoep met ballekens’ is. Ook hier slaan de kids dergelijke portie niet af. Zo had papa op een bepaalde dag het idee opgevat om de voorraad tomaten weg te werken en ons te voorzien van een lekkere tas van het goedje.
Gezwind begon hij de groenten te kuisen, te stoven, te koken en te proeven. Ook de noodzakelijke ‘ballekens’ werden gerold en hierbij werden ook kinderhandjes ingeschakeld. Lichtjes afbakken die handel en bij de soep dan maar om nog even verder te koken. Bij een laatste proefbeurt vond papa dat er misschien toch nog iets extra ontbrak. Daarop opende hij een blikje tomatenpuree, deed het erbij en, in het vuur van de strijd, mixte hij het nog even. U leest het goed: MIXTE!! U schrikt waarschijnlijk niet als ik zeg dat hierop een welgemeende G**me volgde.
Kore hoorde de vloek snelde hierna naar de keuken en vroeg wat er gaande was. Papa vertelde dat de balletjes eigenlijk niet echt meer balletjes waren, maar dat hij een beetje gemixt had. Waarop Kore antwoorde:

<<Papa, ik heb een idee (met het ‘eureka’vingertje in de lucht)!! Je moet eerst mixeren en dan de balletjes erin doen. >>

Slim kind toch!!!!