Tijd is iets kostbaars!
Soms vind ik hem niet, en soms is het zo snel gedaan dat ik hem amper voorbij zag flitsen. Soms wil ik hem koesteren en soms verbijt ik mijn pijn en tel ik angstvallig de seconden.
In elk geval, sinds de kleuterklas mijn aandacht opgeïest heeft, heb ik er weinig van, is dit weekend weer veel te snel voorbij gevlogen, wou ik deze morgen toch nog even in mijn bed blijven liggen en heb ik de 5,4km gehaald op 35:45!!

Enfin, ik heb de tijd lief en ik probeer elk moment mij gegeven te koesteren, want alles gaat voorbij!

Wat ik nu wel geleerd heb, is van nooit nooit te zeggen.
Al bijna twee jaar ben ik ervan overtuigd, dat ik ondanks mijn diploma nooit als juf naar het kleuterklasje zou gaan. Tot op een bepaalde donderdagmorgen plots de directrice van de kids hun school mij aansprak ….
Of ik hen toch niet uit de nood zou willen helpen. Ze vonden geen vervanging meer, en de juf van de tweede kleuterklas had ziek afgebeld.

Euhm … ja natuurlijk… thuis wachtte alleen maar de schoonmaak, en ik had toch niets anders te doen.
Wat was het wel even heroriënteren. 18 kids rustig houden en naar jou laten luisteren, hoe moest dat nu weer?
Hoe organiseer je nu weer een vrij spel? En hoe onthou ik in godsnaam opnieuw 18 verschillende namen? Hoe kan je kinderen boeien?
In elk geval: ik heb de dag overleefd, en de kids ook!

Stel u voor: ge zit op een trein, en plots verlies je je hart. Gewoon weg, foetsie, verschwunden. Je wereld staat even stil. Je kan geen geluid meer maken… Niet meer bewegen. Het enige wat je kan doen is haar stralende gezicht schetsen op papier…
En het beste van al: ze stapt af.
Ze doet haar jas aan, pakt haar valies en stapt gewoon van de trein. Het enige wat ze achterlaat is een roze sjaal. Je ruikt eraan en smelt weg bij het idee aan bloemetjes en het meisje. Maar ze is dus wel weg met uw hart. Je wil ze wel terug zien en je wil ook je hart terug, maar hoe?

Het is allom gekend dat de favoriete soep bij uitstek van kinderen zeker ‘tomatensoep met ballekens’ is. Ook hier slaan de kids dergelijke portie niet af. Zo had papa op een bepaalde dag het idee opgevat om de voorraad tomaten weg te werken en ons te voorzien van een lekkere tas van het goedje.
Gezwind begon hij de groenten te kuisen, te stoven, te koken en te proeven. Ook de noodzakelijke ‘ballekens’ werden gerold en hierbij werden ook kinderhandjes ingeschakeld. Lichtjes afbakken die handel en bij de soep dan maar om nog even verder te koken. Bij een laatste proefbeurt vond papa dat er misschien toch nog iets extra ontbrak. Daarop opende hij een blikje tomatenpuree, deed het erbij en, in het vuur van de strijd, mixte hij het nog even. U leest het goed: MIXTE!! U schrikt waarschijnlijk niet als ik zeg dat hierop een welgemeende G**me volgde.
Kore hoorde de vloek snelde hierna naar de keuken en vroeg wat er gaande was. Papa vertelde dat de balletjes eigenlijk niet echt meer balletjes waren, maar dat hij een beetje gemixt had. Waarop Kore antwoorde:

<<Papa, ik heb een idee (met het ‘eureka’vingertje in de lucht)!! Je moet eerst mixeren en dan de balletjes erin doen. >>

Slim kind toch!!!!

We zijn 11 dagen verder. Het leek precies allemaal veel meer werk dan ik verwacht had.

   

Toen de ballatum eruit ging bleek er plots nog een verborgen laag vilt onder te zitten. Geloof me: geen sinecure. De vloer heeft me zowaar 2 dagen bezig gehouden. Om giftige producten te vermijden hebben ik en mijn waterkoker een volledige dag in elkaars gezelschap vertoefd en prachtig werk geleverd. Alle vilt en lijmresten werden weggewerkt.

       

Daarna opnieuw twee dagen plafond en muren proper maken, gaatjes dichten, muren afschuren en opnieuw proper maken. Daarna werd het plafond geschilderd en uiteindelijk, op 1 dag het vliesbehang gehangen. 

        

De voorbije twee dagen heb ik uiteindelijk de muren geschilderd. .
  

Het is nu eindelijk tijd voor de finishing touch: de sjablonen schilderen

 

Ik begin plots echt veel sympathie te krijgen voor ‘The Block’-bewoners!!

HELP! De plannen om dochterlief een echte meisjeskamer te geven, zijn wat uit de hand aan het lopen. Bij de opruimwerken van de kamer viel me plots op dat het eigenlijk ook geen kwaad zou kunnen om de vloer te vernieuwen. Aangezien de ballatum wat slijtage begint te vertonen, moet deze er dus ook uit. Het kamperen op onze bovenverdieping zal dus een aantal dagen langer duren. Koremie heeft haar tent opgeslaan in onze kamer en al het speelgoed (van waar kwam dat allemaal???) heeft een stekje gevonden bij Stan.
Daarenboven zei papa gisteren nog, om dan misschien ook een nieuwe venster (met dubbel glas) te bestellen, dan is deze kamer volledig af! Waar ben ik toch aan begonnen??

Ladies and Gentlemen of the class of ’99
If I could offer you only one tip for the future, sunscreen would be it.
The long term benefits of sunscreen have been proved by
scientists whereas the rest of my advice has no basis more reliable
than my own meandering experience…I will dispense this advice now.
Enjoy the power and beauty of your youth; oh nevermind; you will not
understand the power and beauty of your youth until they have faded.
But trust me, in 20 years you’ll look back at photos of yourself and
recall in a way you can’t grasp now how much possibility lay before
you and how fabulous you really looked….You’re not as fat as you
imagine. Don’t worry about the future; or worry, but know that worrying is as
effective as trying to solve an algebra equation by chewing
bubblegum. The real troubles in your life are apt to be things that
never crossed your worried mind; the kind that blindside you at 4pm
on some idle Tuesday. Do one thing everyday that scares you Sing
Don’t be reckless with other people’s hearts, don’t put up with
people who are reckless with yours. Floss Don’t waste your time on
jealousy; sometimes you’re ahead, sometimes you’re behind…the race
is long, and in the end, it’s only with yourself.
Remember the compliments you receive, forget the insults; if you
succeed in doing this, tell me how. Keep your old love letters, throw
away your old bank statements. Stretch Don’t feel guilty if you don’t know
what you want to do with your life…the most interesting people I know
didn’t know at 22 what they wanted to do with their lives, some of the most
interesting 40 year olds I know still don’t. Get plenty of calcium.
Be kind to your knees, you’ll miss them when they’re gone.
Maybe you’ll marry, maybe you won’t, maybe you’ll have children,maybe
you won’t, maybe you’ll divorce at 40, maybe you’ll dance the funky
chicken on your 75th wedding anniversary…what ever you do, don’t
congratulate yourself too much or berate yourself either – your
choices are half chance, so are everybody else’s. Enjoy your body,
use it every way you can…don’t be afraid of it, or what other people
think of it, it’s the greatest instrument you’ll ever own.. Dance…
even if you have nowhere to do it but in your own living room.
Read the directions, even if you don’t follow them.
Do NOT read beauty magazines, they will only make you feel ugly.
Get to know your parents, you never know when they’ll be gone for
good. Be nice to your siblings; they are the best link to your past and the
people most likely to stick with you in the future.
Understand that friends come and go,but for the precious few you
should hold on. Work hard to bridge the gaps in geography and
lifestyle because the older you get, the more you need the people you
knew when you were young. Live in New York City once, but leave before
it makes you hard; live in Northern California once, but leave before
it makes you soft. Travel. Accept certain inalienable truths, prices will rise,
politicians will philander, you too will get old, and when you do you’ll fantasize
that when you were young prices were reasonable, politicians were
noble and children respected their elders. Respect your elders.
Don’t expect anyone else to support you. Maybe you have a trust fund,
maybe you have a wealthy spouse; but you never know when either one
might run out. Don’t mess too much with your hair, or by the time you’re 40,
it will look 85. Be careful whose advice you buy, but, be patient with those who
supply it. Advice is a form of nostalgia, dispensing it is a way of
fishing the past from the disposal, wiping it off, painting over the
ugly parts and recycling it for more than it’s worth.
But trust me on the sunscreen…

Omdat een echte prinses een mooi kasteel verdient en mama zich toch een beetje verveelt, krijgt onze kleine meid eindelijk een nieuwe kamer. Het is te zeggen: de inrichting ervan krijgt een nieuw uitzicht. Om u even een beeld te geven van hoe het er nu uitziet:

       

Benieuwd wat mama ervan zal brouwen?

Onlangs was ik met een paar collega’s aan het praten over ‘de nieuwe voordeur’. De wisseling van het tiental in je leeftijd. Beiden collega’s waren een hele dag kribbig toen het hen overkwam: ‘the big thirty’. Het voelde vreemd en ze wilden de dag het liefst zo snel mogelijk voorbij en vooral niet denken aan wat er moest komen.

Ik begreep het wel een beetje. Vroeger dacht ik ook dat, eens de dertig in de buurt kwam, het dan tijd was voor het ’serieuze werk’ en dat het alleen maar steil bergaf kon. Het zou tijd zijn voor een vaste job, een eigen huis, kindjes en op zijn minst getrouwd. Aangzien ik op dit moment nog een freule twintiger ben, heb ik nog even (enfin nog een jaar!) , maar kan ik toch al 2 puntjes (kids, check, huis check) van het ‘to do’ lijstje schrappen. 

Is het waar? Begint het echte leven pas na 30? Ik denk het niet. Als je het mij vraagt is studeren, je weg vinden in het leven, kindjes kopen, … veel lastiger dan ‘het afleggen van de weg’. Je kan natuurlijk altijd kiezen voor onverwachte wendingen maar ik ben ervan overtuigd dat je op een bepaald moment een soort  levenswijsheid hebt opgebouwd waardoor je alles vanuit een andere hoek bekijkt (sit back and relax) terwijl je als twintiger misschien veel impulsiever door het leven gaat.

Eigenlijk zal ik blij zijn als ik eindelijk een ander tiental bereik. Ik verlang naar het moment dat ik niet meer zal aangesproken worden als ‘iefrouken’ als mensen mij iets vragen of als ik de leeftijd van mijn kinderen vertel er spontaan wordt teruggeteld en ik voor de elevendertigste keer te horen krijg dat ik toch wel een jonge moeder was.

Als je’t mij vraagt? Ik ben er klaar voor, laat maar komen die ‘big 3 O’. Ik zal het omarmen en koesteren maar vooral: op 9-9-9 zal het feest knallen!!!

Het zit er weer op voor mij. Na 7 ‘vette maanden’ is mijn koopkracht sinds gisteren met de helft gedaald. Het tijdelijk halftijds contract, waardoor ik een voltijdse job had, verliep donderdag.
Ik mag er niet aan denken waar ik mijn tijd nu weer moet mee vullen…
Waarschijnlijk zal mijn huisje er weer kraaknet bij liggen en zal ik een groot aantal uurtjes op ‘den www’ doorbrengen!