Wat keek ik der naar uit. Een avondje stappen met een collega-prinses. Iets drinken, een babbelke slaan over koetjes en hun kalfjes, over ‘t leven en hoe schoon het soms kan zijn, … ge kent dat wel, eens efkes time-out. Ik had het al helemaal gepland in mijn hoofd, de babysit was besteld, en alles leek in de puntjes voorbereid. Niets kon mij tegenhouden om de boel eens de boel te laten, dezen avond kan alles den boom in!
Samen vertrokken we om het spreekwoordelijk ’stapje in de wereld te zetten’.
Maar … we waren nog maar net aangekomen en ‘t begon al: parking zoeken, 3 keer rondrijden om uiteindelijk een plekske te vinden … 1 km verder. Enfin, wat beweging kan nooit kwaad zeker?
In een cafétje vonden we een plekje en bestelden een drankje (ja, ja, Martini, Wit) waarna, voor den eerste keer den telefoon mij terug met beide voeten op de grond rukte. Meneer: ik ben op weg naar spoed, mijnen voet, waarschijnlijk gips.
Lap! Wat nu weer? Ge kunt gaan denken dat de zin in een gezellig kwebbelavondje zienderogen aan het slinken was.
10 minuten later … opnieuw telefoon : … 5 dagen gips, nu moet ik nog zien thuis te geraken.
En hier wil ik nu eens efkes pauzeren: snappen ze dat nu niet? Gaat dat der bij mannen nu echt niet in? Als ge met een collega-prinses op baan zijt, wil dat dus zeggen dat ge gerust gelaten wilt worden! Dat ge dringend eens tijd wilt voor uwzelf en dat ge eigenlijk onbereikbaar wilt zijn? Neen, als vrouw gaat dat niet. Dat kan niet. Altijd moet ge paraat zijn en altijd standby.
Enfin, uiteindelijk stemde meneer ermee in dat er een hulplijn ingeschakeld werd om het vervoersprobleem op te lossen en dus meneer te transporteren naar zijne zetel. De babysit zou ook wel thuis geraken. De zin in dat gezellig avondje uit begon vervaarlijk tegen het nulpunt te zakken.
De tijd opvullend met zorgen maken en proberen de gedachten te verzetten nam ik uiteindelijk nog eens mijne GSM om te informeren hoe het ermee was: sliepen de kinderen, was de babysit thuis afgeleverd, hoe stelde de omgipste voet het … . Het rumoer dat door den telefoon kwam, was echter niet de serene sfeer van mijn bijna verlaten huiskamer, maar wel van een vrijdagse ambiance in een cultuurcafé!!
Nu was ik dus echt om te klakken! Ge kunt gaan denken … De babysit zat nog steeds thuis, te wachten tot een van de ouders kwam opdagen, meneer ging gaan showen met zijne net beplaasterde voet bij zijn maten, en ik zat dus mijn kas op te fretten voor God mag weten wie en wat allemaal!!
Uiteindelijk, hem bij rede brengend, stemde hij ermee in om daar af te ronden en een straat verder af te zakken om zich in onze zetel te installeren en daar het fort recht te houden (en na te praten).
En als ge nu echt dacht dat dit genoeg miserie en tegenslag was voor één avond … think something else! Als klap op de vuurpijl kreeg ik, direct daarna, telefoon van den babysit met het nieuws dat zoonlief zijn bed had ondergekotst.
Nu was voor mij de maat vol! De zin in gezelligheid was fel bekoeld en tot onder het nulpunt gedaald! Ons avondje uit zal wel voor een andere keer zijn. Ik ben naar huis gegaan, heb nog iets gedronken, prinsje verzorgd en ben in mijn bed gekropen. Ik had het wel gehad voor vandaag, want wie weet wat hing er anders nog boven mijn hoofd?
Ik heb nog één tip voor mede-prinsessen: als je ooit een uitje plant: vertrek, zeg aan niemand waar je bent, en ZET JE GSM UIT!!
