De intussen 5-jarige Piraat Stan begint een eigen muzieksmaak te creëren en gooit er bij zijn keuze een geschiedenisles bovenop:
“Mama, mag ik nog eens naar hugachacka luisteren? Dat liedje staat op de cd met de piramiden”
“???? Weet jij wat piramiden zijn?”
“Ja zelle, dat zijn zo van die grote driehoeken waar mensen in zitten die helemaal vol hangen met doeken en windels, maar eigenlijk zijn dat geen mensen meer, die zijn dood. Die staan in Egypte.”
“???”
Als je een dagdromer bent, een fantast, een liegbeest
een zoeker, een vluchter, een kind dat graag leest
kom dan naar mij, je hoeft niet te bellen.
Kom dichterbij het haardvuur
ik ga vlasblonde sprookjes vertellen.
Kom binnen.
We beginnen.
S. Silverstein
Inderdaad, tot in het oneindige mea culpa.
Het voltijds tewerk gesteld zijn, is geresulteerd in het verwaarlozen van mijn zo trouwe lezers en virtuele vrienden. Maar geef toe, wanneer moet ik dit er nog bij nemen?
Tussen de soep en de patatten is al niet meer mogelijk. Dan wordt de strijk gedaan, de vaatwas geleegd en gevuld, de wasmachine en droogkast gevuld en geleegd, de kamers ontstofd, gedweild en geboend en de kinderen in bad en bed gestopt.
Als prinses zijnde kan dit tellen, geef toe!
Geen enkel excuus, echter, is van dien aard om mijn virtuele bestaan danig te verwaarlozen!
Dus vanaf heden beloof ik * hum hum* hier meer aandacht aan te besteden en mijn plichten hiervoor op te nemen.
Dit gezegd zijnde, groet ik u met de meeste hoogachting!
Een streep
Ik trok een streep:
tot hier,
nooit ga ik verder dan tot hier.
Toen ik verderging
trok ik een nieuwe streep,
en nog een streep.
De zon scheen
en overal zag ik mensen,
haastig en ernstig,
en iedereen trok een streep,
iedereen ging verder.
uit zijn bundel ‘Er ligt een appel op een schaal’
