Ons gezin heeft opnieuw aan uitbreiding gedaan. ‘t is te zeggen: we hebben een kat geadopteerd van een vriend. Het beest moest natuurlijk een naam, want de voorbije 7 weken was het naamloos door de wereld gegaan. Dus om het diertje uit de anonimiteit te helpen organiseerde ik met de kids een brainstormsessie op zoek naar een leuke naam. Stan, die het sinds kort heel leuk vindt om met woorden te spelen en te toveren kwam al snel op rijmwoordjes van kat. Omdat echter Stad, Bad en Lat niet echt ‘catchy’ aanspreektitels voor een kat zijn kwam hij op het idee dat een kat eigenlijk ook een poesje was.

En voila, ons mokkakleurig beestje werd omgedoopt tot LOESJE. Maar waar deed me dat nu weer aan denken?

Ja, misschien? Wie weet? Ik geloof er wel in, denk ik , maar dan uit de boekskes en de filmkes (en dan die vooral van VijfTV), zoiets wat onwaarschijnlijk is om zelf te bezitten. Misschien is het menig prinses verplicht om te wachten en te dromen van die ene, de prins. Tot hij eindelijk op zijn mooie ros de laan komt ingegaloppeerd, haar galant over het zadel zwaait en dan samen, de einder tegemoet gaat, ze trouwen en ze leven nog lang en gelukkig…

Laat de realiteit mij leren dat dit klinkklare onzin is! Wat spiegelen ze ons toch voor? Ik geloof wel dat er op een bepaald moment iemand je pad kruist waarbij je je goed voelt, maar is er echt maar één op de ganse wereld? Bestaat hij wel? Naar het schijnt, maar je moet geduld hebben, zegen ze (en laat ik nou net niet over dit belangrijk ingrediënt beschikken!). En hoe weet een prinses dat dit echt haar prins is? Is er een teken, een gevoel, een wat? En is het wederzijds?

Ach, misschien vind je die persoon wel nooit, maar toch is dat de echte liefde. Trouwens is ware liefde echt een spel van alles of niets, of kan het ook een beetje? Misschien is het iets wat groeit, niet na enkele dagen, maar na jaren en jaren. Liefde is, natuurlijk, een werkwoord, iets waar je moet aan werken, maar meer als een soort hobby. Dat je het eigenlijk niet erg vindt dat je er moet aan werken, en je het ook maar al te graag doet.

 ’Maar misschien is uwen droom uwen droom toch niet, ge had het maar gedroomd …’  Ach … liefde …van mij mogen ze het hebben! (tenzij iemand mij het tegendeel kan bewijzen. Iemand?)

Ge doet niet wat ge wilt doen.
Ge zijt niet wie ge wilt zijn.
Ge zijt nog veel minder wie ge in de ogen van anderen wilt zijn.
Ge liegt tegen uzelf.
Ge loopt weg van wie u graag ziet.
Ge dacht dat ge iets betekende, ge dacht dat ge iets kon.
Maar ge kunt niks.

Ge doet niet wat ge wilt doen.
Ge kunt het niet.
Probeer maar niet.
Ge zult het nooit kunnen.
Alle anderen kunnen meer dan gij.
Geef toe dat ge een prutser zijt.
Ge zijt een prutser.
Geef maar toe.
En bid.