Er was eens een man die gelukkig samenleefde met zijn vrouw. 
Op een dag vroeg hij haar ten huwelijk. Hij knielde hiervoor prinsgewijs neer en schonk haar een mooie ring. Een gouden ring met een glinsterende diamant.  De vrouw was verblind door de diamant en de schittering die het zonlicht teweeg bracht. Dit duurde tot het moment dat de tekst binnenin de ring haar aandacht trok. ‘Ook dit stopt ooit’. Dit was niet het traditionele ‘Ik hou van jou’ of het symbolische oneindige van een ring. De vrouw begreep het niet goed en werd kwaad:

<< Waarom vraag je me ten huwelijk als je zowiezo al van de veronderstelling utigaat dat hier toch een einde aan komt.>>

De man troostte haar en verklaarde de inscriptie:

<< Liefste, elke dag dat me, samen met jou, gegeven is, is een wonder, een godsgeschenk. Maar ik ben er mij van bewust dat het lot ons ooit minder goed gezind zal zijn. Ik begrijp dat dit ooit zal stoppen en dat we dus van elke dag, elk moment, elk uur en elke seconde moeten genieten. >>

De vrouw begreep het en sloot hem in haar armen en de spreuk in haar hart.