Wat ik nu wel geleerd heb, is van nooit nooit te zeggen.
Al bijna twee jaar ben ik ervan overtuigd, dat ik ondanks mijn diploma nooit als juf naar het kleuterklasje zou gaan. Tot op een bepaalde donderdagmorgen plots de directrice van de kids hun school mij aansprak ….
Of ik hen toch niet uit de nood zou willen helpen. Ze vonden geen vervanging meer, en de juf van de tweede kleuterklas had ziek afgebeld.

Euhm … ja natuurlijk… thuis wachtte alleen maar de schoonmaak, en ik had toch niets anders te doen.
Wat was het wel even heroriënteren. 18 kids rustig houden en naar jou laten luisteren, hoe moest dat nu weer?
Hoe organiseer je nu weer een vrij spel? En hoe onthou ik in godsnaam opnieuw 18 verschillende namen? Hoe kan je kinderen boeien?
In elk geval: ik heb de dag overleefd, en de kids ook!