Onlangs hoorde ik dat er een Anti-kindboek geschreven was door Camiel de Vries en Hanna de Heus (tja die Hollanders: altijd wat exentriek natuurlijk.) Het steekt kinderloze mannen en vrouwen hart onder de riem.
Het past niet voor een liefhebbende moeder om zo een dingen te denken, maar op sommige dagen, bijvoorbeeld na een iets te lang durende vakantie of na een druk weekend, kan ik ze soms toch niet helemaal ongelijk geven.
Een aantal punten die aan bod komen:
Kinderen doen vervelend in de supermarkt. Ooit al eens met twee kleuters op zaterdag de wekelijkse inkopen gedaan? Dan zal je mij wel bijtreden. Eentje valt nog mee, maar 2 jengelende kleuters zijn amper in te tomen. Een platte kar is wel een uitstekende uitvinding, maar daar blijven ze hoogstens een paar minuten op stil zitten, dit dan om even uit te rusten en daarna terug te gaan lopen. Of in een winkel waar er zo van die kleine karretjes zijn. De kinderen kunnen die zelf duwen en rijden dan overal tegen natuurlijk, hetzij tegen rekken hetzij tegen de benen van de winkelende medemens. Eenmaal aan de kassa, zien ze de rekken met snoepgoed en zeuren ze tot ze er eentje krijgen. Echt geen aanrader dus om met 2 sloebers naar de winkel te gaan, zeker niet op de drukste tijden.
Kinderen zijn egocentrisch.Kinderen beschouwen zichzelf als het middelpunt van het universum. Ooit al eens het nieuws of een televisieprogramma willen volgen met twee kleuters in de buurt: LUKT NIET!! Gegarandeerd dat je de tv twee keer zo luid moet zetten om er ook maar iets van te kunnen horen, zonder dan nog het ‘gezaag’ : ‘Mag ik naar Ketnet kijken?’ Of al eens aan de telefoon gehangen met 2 koters in de buurt. 90% kans dat ze net dan op het wc zitten, of net dan vanalles moeten hebben of vragen.
Kinderen zijn dure speeltjes ‘Niet alleen de gewone dingen als kleding, telefoon, eten en drinken kosten geld. Ook de slijtage van meubelen, waterverbruik en elektriciteit mag je niet vergeten. Zoals bijvoorbeeld onze Stan die maar al te graag zijn tanden poetst met een lopende kraan en Kore die overal waar ze komt het licht aansteekt (en inderdaad nooit uit doet).
Vriendschappen gaan teloor als er kinderen in het spel zijn. Iedereen kent het fenomeen: je hebt geweldige vrienden, zij krijgen een kind, en vervolgens is de vriendschap nooit meer wat ze geweest is. Het voeren van een normaal gesprek is niet meer mogelijk. Of het onderwerp komt altijd weer bij dat het kind uit. Of het kind onderbreekt het gesprek voor dat het interessant wordt. Of je moet de kids steeds in de gaten houden terwijl je met een vriendin aan het praten bent, waardoor zij het de idee hebt dat er niet meer naar haar geluisterd wordt. Of afspraken moet je op de laatste knip wijzigen omdat de babysit afbelde.
Kinderen nemen je identiteit af. Als je aan je vrienden vraagt hoe het met hen gaat, kunnen ze die vraag niet normaal beantwoorden. Ze gaan dan vertellen hoe het met hun kind gaat. Gaat het goed met je? Waarop zij: Mmwah, kleine Lize was deze week ziek. Waarop jij: Weet je nog een goeie film? Antwoord: We hebben net Pippi Langkous op video gekocht, dat is weer eens wat anders dan Disney. Vreselijk.
Kinderen zijn niét puur, eerlijk en onschuldig ‘Waarom durft niemand hardop te zeggen dat kinderen ook wreed, berekend en kwaadaardig kunnen zijn? Misschien nog wel erger dan volwassenen, want kinderen hebben nog niet geleerd hoe ver ze kunnen gaan en waar de grenzen van het fatsoen liggen. Zo schept onze piraat er af en toe plezier in om zus te treiteren tot ze huilend naar mama komt. Of kijkt zij je recht in de ogen terwijl ze broer een neep draait. Leuk is dat!
Kinderen zijn slecht voor dieren ‘Er gebeuren vaak vreselijke dingen waar de dierenbescherming versteld van zou staan. Kinderen gooien met stokken naar honden, aaien goudvissen, smakken een konijn op de grond en leggen een katje in de poppenwieg of trekken aan de staart van het beest.
Kinderen verpesten het interieur. Mensen met kinderen, passen hun hele interieur aan de kinderen aan. Kinderen eten hun ontbijt voor tv in de zetel, die dan weer volgesmost wordt met de meest plakkerige substanties. Drankjes worden ‘per ongeluk’ op tapijten gegoten. Het behang wordt volgekriebeld met de hantekeningen van de sloebers. Zand in de schoenen?: gewoon uitgieten in de living! Om dan maar nog te zwijgen van het speelgoed, het hele huis ligt vol met van die schreeuwerig gekleurde exemplaren.
En dan zijn die van ons nog maar 5 en 3. Wat zou het zijn als we hier met 2 pubers zitten?
Ach eigenlijk? Wat zouden we anders doen? We zullen maar denken dat onze ouders dit waarschijnlijk ook doorstaan (en overleefd!) hebben. Eigenlijk zijn ze nog de slechtste niet, onze kleuters! Want zeg nu eerlijk: kan een mens zonder dikke knuffels, zoentjes, neuze-neuze, verhaaltje voor het slapengaan en regelmatig zelfgeknutselde attenties? Mocht ik er geen hebben: wat zou ik ze missen!
Nee, kinderen, daar is niets mis mee. Integendeel!
