If I lay here
If I just lay here
Would you lie with me and just forget the world?

Forget what we’re told
Before we get too old
Show me a garden that’s bursting into life

Als je ziet dat de zon elke dag iets vroeger onder gaat , het kouder wordt en je al een trui of een extra dekentje kan verdragen, dan weet je dat het bijna gedaan is. De zomer loopt op z’n einde.
Er is geen enkele winkel meer waar je geen schoolgerief vindt. Het verlof is op. Ik ruil mijn sangria en ijsje voor een warme ‘Lazy Monday Morning’. De zomerconcerten komen aan hun einde. Mensen keren terug naar binnen.

Ik zal het toch missen: de terrasjes, de zomerse fietstochtjes, de bezoekjes aan de speeltuin, de gezellige barbecues, de zwoele zomeravonden op een concertweide, de picknicks op het gazon met de kids … . Ik denk eraan terug met een beetje nostalgie: het was een mooie zomer.

Al deze warme herinneringen hou ik heel goed bij. Ik steek ze in een zak en doe er een strikje om. En als,wie weet, ik op een koude winterdag mijn hart niet kan verwarmen, maak ik hem terug open. Dan zal ik terug het plezier en de warme gloed van de zalige zomer voelen. Mijn hart laten ontdooien door de zon. My sunshine in a bag.

Is het u ook al opgevallen dat mensen altijd op zoek zijn?
Schat waar zijn mijn sleutels? Heeft iemand mijn portefeuille gezien? Waar is mijn handtas? Bel eens naar mijn GSM, want ik vind hem niet. Wie heeft de afstandsbediening het laatst gehad? En dan gaat het hier nog maar over doordeweekse gewone dingen.

Ook in het leven zie je mensen altijd wel op zoek zijn. Ik zoek een nieuw huis, ik wil een nieuw lief, ik zoek een meer uitdagende job …  Kranten en tijdschrijften staan vol met zoekertjes naar vanalles en nog wat, maar raken deze zoekertjes allemaal wel beantwoord of is er meer vraag dan aanbod?
Zou het eigenlijk een instinct zijn, of zijn we gewoon nooit tevreden? Willen we net altijd streven naar verbetering?
Is dat dan het resultaat van een overlevingsinstinct. We willen beter worden, groter worden, geliefder zijn.

Of misschien is dit streven naar verbetering wel het resultaat van onze maatschappij. Alles is in overvloed verkrijgbaar waardoor we moeten verder gaan om een gevoel van verzadiging en tevredenheid te verkrijgen, dus steeds op zoek moeten gaan naar andere en betere dingen. We willen alles op onze maat, op ons tijdstip, prima volgens onze richtlijnen voorgeschoteld. Net zoals wij voor ogen hadden. Maar maken we het op deze manier voor onszelf niet een beetje moeilijk? Worden ons ongewone verwachtingen ingepraat en blijft daardoor niets duren. We zijn bored out van onze job, het huis is niet groot genoeg, en relaties blijven niet duren. Steeds verder, steeds beter, steeds meer.

Misschien moeten we helemaal niet streven naar een ideaalbeeld, maar gewoon voldoening nemen met iets wat net goed is. Niet ideaal, maar iets wat al aardig in de buurt komt!

Tijd is iets kostbaars!
Soms vind ik hem niet, en soms is het zo snel gedaan dat ik hem amper voorbij zag flitsen. Soms wil ik hem koesteren en soms verbijt ik mijn pijn en tel ik angstvallig de seconden.
In elk geval, sinds de kleuterklas mijn aandacht opgeïest heeft, heb ik er weinig van, is dit weekend weer veel te snel voorbij gevlogen, wou ik deze morgen toch nog even in mijn bed blijven liggen en heb ik de 5,4km gehaald op 35:45!!

Enfin, ik heb de tijd lief en ik probeer elk moment mij gegeven te koesteren, want alles gaat voorbij!

Wat ik nu wel geleerd heb, is van nooit nooit te zeggen.
Al bijna twee jaar ben ik ervan overtuigd, dat ik ondanks mijn diploma nooit als juf naar het kleuterklasje zou gaan. Tot op een bepaalde donderdagmorgen plots de directrice van de kids hun school mij aansprak ….
Of ik hen toch niet uit de nood zou willen helpen. Ze vonden geen vervanging meer, en de juf van de tweede kleuterklas had ziek afgebeld.

Euhm … ja natuurlijk… thuis wachtte alleen maar de schoonmaak, en ik had toch niets anders te doen.
Wat was het wel even heroriënteren. 18 kids rustig houden en naar jou laten luisteren, hoe moest dat nu weer?
Hoe organiseer je nu weer een vrij spel? En hoe onthou ik in godsnaam opnieuw 18 verschillende namen? Hoe kan je kinderen boeien?
In elk geval: ik heb de dag overleefd, en de kids ook!

Het is allom gekend dat de favoriete soep bij uitstek van kinderen zeker ‘tomatensoep met ballekens’ is. Ook hier slaan de kids dergelijke portie niet af. Zo had papa op een bepaalde dag het idee opgevat om de voorraad tomaten weg te werken en ons te voorzien van een lekkere tas van het goedje.
Gezwind begon hij de groenten te kuisen, te stoven, te koken en te proeven. Ook de noodzakelijke ‘ballekens’ werden gerold en hierbij werden ook kinderhandjes ingeschakeld. Lichtjes afbakken die handel en bij de soep dan maar om nog even verder te koken. Bij een laatste proefbeurt vond papa dat er misschien toch nog iets extra ontbrak. Daarop opende hij een blikje tomatenpuree, deed het erbij en, in het vuur van de strijd, mixte hij het nog even. U leest het goed: MIXTE!! U schrikt waarschijnlijk niet als ik zeg dat hierop een welgemeende G**me volgde.
Kore hoorde de vloek snelde hierna naar de keuken en vroeg wat er gaande was. Papa vertelde dat de balletjes eigenlijk niet echt meer balletjes waren, maar dat hij een beetje gemixt had. Waarop Kore antwoorde:

<<Papa, ik heb een idee (met het ‘eureka’vingertje in de lucht)!! Je moet eerst mixeren en dan de balletjes erin doen. >>

Slim kind toch!!!!

We zijn 11 dagen verder. Het leek precies allemaal veel meer werk dan ik verwacht had.

   

Toen de ballatum eruit ging bleek er plots nog een verborgen laag vilt onder te zitten. Geloof me: geen sinecure. De vloer heeft me zowaar 2 dagen bezig gehouden. Om giftige producten te vermijden hebben ik en mijn waterkoker een volledige dag in elkaars gezelschap vertoefd en prachtig werk geleverd. Alle vilt en lijmresten werden weggewerkt.

       

Daarna opnieuw twee dagen plafond en muren proper maken, gaatjes dichten, muren afschuren en opnieuw proper maken. Daarna werd het plafond geschilderd en uiteindelijk, op 1 dag het vliesbehang gehangen. 

        

De voorbije twee dagen heb ik uiteindelijk de muren geschilderd. .
  

Het is nu eindelijk tijd voor de finishing touch: de sjablonen schilderen

 

Ik begin plots echt veel sympathie te krijgen voor ‘The Block’-bewoners!!

HELP! De plannen om dochterlief een echte meisjeskamer te geven, zijn wat uit de hand aan het lopen. Bij de opruimwerken van de kamer viel me plots op dat het eigenlijk ook geen kwaad zou kunnen om de vloer te vernieuwen. Aangezien de ballatum wat slijtage begint te vertonen, moet deze er dus ook uit. Het kamperen op onze bovenverdieping zal dus een aantal dagen langer duren. Koremie heeft haar tent opgeslaan in onze kamer en al het speelgoed (van waar kwam dat allemaal???) heeft een stekje gevonden bij Stan.
Daarenboven zei papa gisteren nog, om dan misschien ook een nieuwe venster (met dubbel glas) te bestellen, dan is deze kamer volledig af! Waar ben ik toch aan begonnen??

Omdat een echte prinses een mooi kasteel verdient en mama zich toch een beetje verveelt, krijgt onze kleine meid eindelijk een nieuwe kamer. Het is te zeggen: de inrichting ervan krijgt een nieuw uitzicht. Om u even een beeld te geven van hoe het er nu uitziet:

       

Benieuwd wat mama ervan zal brouwen?

Onlangs was ik met een paar collega’s aan het praten over ‘de nieuwe voordeur’. De wisseling van het tiental in je leeftijd. Beiden collega’s waren een hele dag kribbig toen het hen overkwam: ‘the big thirty’. Het voelde vreemd en ze wilden de dag het liefst zo snel mogelijk voorbij en vooral niet denken aan wat er moest komen.

Ik begreep het wel een beetje. Vroeger dacht ik ook dat, eens de dertig in de buurt kwam, het dan tijd was voor het ’serieuze werk’ en dat het alleen maar steil bergaf kon. Het zou tijd zijn voor een vaste job, een eigen huis, kindjes en op zijn minst getrouwd. Aangzien ik op dit moment nog een freule twintiger ben, heb ik nog even (enfin nog een jaar!) , maar kan ik toch al 2 puntjes (kids, check, huis check) van het ‘to do’ lijstje schrappen. 

Is het waar? Begint het echte leven pas na 30? Ik denk het niet. Als je het mij vraagt is studeren, je weg vinden in het leven, kindjes kopen, … veel lastiger dan ‘het afleggen van de weg’. Je kan natuurlijk altijd kiezen voor onverwachte wendingen maar ik ben ervan overtuigd dat je op een bepaald moment een soort  levenswijsheid hebt opgebouwd waardoor je alles vanuit een andere hoek bekijkt (sit back and relax) terwijl je als twintiger misschien veel impulsiever door het leven gaat.

Eigenlijk zal ik blij zijn als ik eindelijk een ander tiental bereik. Ik verlang naar het moment dat ik niet meer zal aangesproken worden als ‘iefrouken’ als mensen mij iets vragen of als ik de leeftijd van mijn kinderen vertel er spontaan wordt teruggeteld en ik voor de elevendertigste keer te horen krijg dat ik toch wel een jonge moeder was.

Als je’t mij vraagt? Ik ben er klaar voor, laat maar komen die ‘big 3 O’. Ik zal het omarmen en koesteren maar vooral: op 9-9-9 zal het feest knallen!!!