Als je ziet dat de zon elke dag iets vroeger onder gaat , het kouder wordt en je al een trui of een extra dekentje kan verdragen, dan weet je dat het bijna gedaan is. De zomer loopt op z’n einde.
Er is geen enkele winkel meer waar je geen schoolgerief vindt. Het verlof is op. Ik ruil mijn sangria en ijsje voor een warme ‘Lazy Monday Morning’. De zomerconcerten komen aan hun einde. Mensen keren terug naar binnen.

Ik zal het toch missen: de terrasjes, de zomerse fietstochtjes, de bezoekjes aan de speeltuin, de gezellige barbecues, de zwoele zomeravonden op een concertweide, de picknicks op het gazon met de kids … . Ik denk eraan terug met een beetje nostalgie: het was een mooie zomer.

Al deze warme herinneringen hou ik heel goed bij. Ik steek ze in een zak en doe er een strikje om. En als,wie weet, ik op een koude winterdag mijn hart niet kan verwarmen, maak ik hem terug open. Dan zal ik terug het plezier en de warme gloed van de zalige zomer voelen. Mijn hart laten ontdooien door de zon. My sunshine in a bag.

Is het u ook al opgevallen dat mensen altijd op zoek zijn?
Schat waar zijn mijn sleutels? Heeft iemand mijn portefeuille gezien? Waar is mijn handtas? Bel eens naar mijn GSM, want ik vind hem niet. Wie heeft de afstandsbediening het laatst gehad? En dan gaat het hier nog maar over doordeweekse gewone dingen.

Ook in het leven zie je mensen altijd wel op zoek zijn. Ik zoek een nieuw huis, ik wil een nieuw lief, ik zoek een meer uitdagende job …  Kranten en tijdschrijften staan vol met zoekertjes naar vanalles en nog wat, maar raken deze zoekertjes allemaal wel beantwoord of is er meer vraag dan aanbod?
Zou het eigenlijk een instinct zijn, of zijn we gewoon nooit tevreden? Willen we net altijd streven naar verbetering?
Is dat dan het resultaat van een overlevingsinstinct. We willen beter worden, groter worden, geliefder zijn.

Of misschien is dit streven naar verbetering wel het resultaat van onze maatschappij. Alles is in overvloed verkrijgbaar waardoor we moeten verder gaan om een gevoel van verzadiging en tevredenheid te verkrijgen, dus steeds op zoek moeten gaan naar andere en betere dingen. We willen alles op onze maat, op ons tijdstip, prima volgens onze richtlijnen voorgeschoteld. Net zoals wij voor ogen hadden. Maar maken we het op deze manier voor onszelf niet een beetje moeilijk? Worden ons ongewone verwachtingen ingepraat en blijft daardoor niets duren. We zijn bored out van onze job, het huis is niet groot genoeg, en relaties blijven niet duren. Steeds verder, steeds beter, steeds meer.

Misschien moeten we helemaal niet streven naar een ideaalbeeld, maar gewoon voldoening nemen met iets wat net goed is. Niet ideaal, maar iets wat al aardig in de buurt komt!

Er was eens een man die gelukkig samenleefde met zijn vrouw. 
Op een dag vroeg hij haar ten huwelijk. Hij knielde hiervoor prinsgewijs neer en schonk haar een mooie ring. Een gouden ring met een glinsterende diamant.  De vrouw was verblind door de diamant en de schittering die het zonlicht teweeg bracht. Dit duurde tot het moment dat de tekst binnenin de ring haar aandacht trok. ‘Ook dit stopt ooit’. Dit was niet het traditionele ‘Ik hou van jou’ of het symbolische oneindige van een ring. De vrouw begreep het niet goed en werd kwaad:

<< Waarom vraag je me ten huwelijk als je zowiezo al van de veronderstelling utigaat dat hier toch een einde aan komt.>>

De man troostte haar en verklaarde de inscriptie:

<< Liefste, elke dag dat me, samen met jou, gegeven is, is een wonder, een godsgeschenk. Maar ik ben er mij van bewust dat het lot ons ooit minder goed gezind zal zijn. Ik begrijp dat dit ooit zal stoppen en dat we dus van elke dag, elk moment, elk uur en elke seconde moeten genieten. >>

De vrouw begreep het en sloot hem in haar armen en de spreuk in haar hart.

Als veertjes

gleden over mijn rug

jouw vingers,

als voedsel voor mijn huid.

Voed mij!

Picture this:
Een terras in een smalle straat in het zuiden van Spanje, valavond. De witte gevels van de kleine rijhuizen zijn gedeeltelijk bedekt door klimop en andere beplantingen. Wat als terras gebruikt wordt is eigenlijk een binnenplein, een deel van de openbare weg waar een straat op zijn einde loopt, kasseien. Voor de gevels staan een aantal stoelen buiten en een klein tafeltje met evenveel glazen als er personen aanwezig zijn. In een grote karaf zit een zoet geurende Sangría, door de moeder des huizes zelf bereid. Als het gesprek dreigt stil te vallen neemt een van de aanwezigen een gitaar en begint te improviseren. Zijn vingers bespelen de snaren en doen ze trillen tot zoete klanken. Een man met zachte, licht hese stem brengt een paar tonen om een klaagzang van een verloren liefde aan te vatten. Wat beiden brengen is een spel waarin alle aanwezigen meegesleurd worden. Er groeit een gevoel, een passie. De anderen klappen zacht het ritme mee en gaan op in het samenspel. TamTam!
Een culpa van een jongeling eist de aandacht. Even laat hij zijn voeten een solo spelen, maar al snel vervolgt de cantor zijn verhaal.  De gitaar versterkt het gevoel, het vuur de passie die er hangt. Dit is Duende: de passie, de muziek, flamenco …een levenswijze en een gevoel!

Dit deed Alvaro Paños mij gisteren voelen!

Ik dacht erover
Maar het zien verblindde mij
Ik dacht erover
Maar het horen verdoofde mij
Ik dacht erover
Maar het voelen verstijfde mij
Ik dacht erover
Maar het praten verstomde mij
Ik dacht erover
En alles verscheen

Hello world, this is me.

Hoe begin je aan zoiets te schrijven? Wat willen mensen eigenlijk bereiken met het maken van zoiets als een blog. Frustraties neerschrijven en hopen dat het gelezen wordt? Of gewoon van je afschrijven zodat je het kwijt bent, hopend dat niemand het ooit zal lezen.
Is het eigenlijk nodig van je voor te stellen? Of maakt het echt niet uit wat of wie je bent? Is dit alleen maar een ‘binnenglippen’ in het leven van iemand. Net zoals je even een draad oppikt, even meestapt en de draad na een tijdje terug naast je neerlegt. Zoals springen van de ene steen naar de andere, zoals we vroeger op school deden met een hinkelspel.

Ach, of gewoon het genot van het schrijven over … niets. Het braken van woorden op een leeg scherm. En of het gelezen wordt, of gelezen moet worden …. Dat laat ik aan jullie over. Indien je het wel doet … GENIET ERVAN!

Kus
Nilsje