Stel u voor: ge zit op een trein, en plots verlies je je hart. Gewoon weg, foetsie, verschwunden. Je wereld staat even stil. Je kan geen geluid meer maken… Niet meer bewegen. Het enige wat je kan doen is haar stralende gezicht schetsen op papier…
En het beste van al: ze stapt af.
Ze doet haar jas aan, pakt haar valies en stapt gewoon van de trein. Het enige wat ze achterlaat is een roze sjaal. Je ruikt eraan en smelt weg bij het idee aan bloemetjes en het meisje. Maar ze is dus wel weg met uw hart. Je wil ze wel terug zien en je wil ook je hart terug, maar hoe?

Picture this:
Een terras in een smalle straat in het zuiden van Spanje, valavond. De witte gevels van de kleine rijhuizen zijn gedeeltelijk bedekt door klimop en andere beplantingen. Wat als terras gebruikt wordt is eigenlijk een binnenplein, een deel van de openbare weg waar een straat op zijn einde loopt, kasseien. Voor de gevels staan een aantal stoelen buiten en een klein tafeltje met evenveel glazen als er personen aanwezig zijn. In een grote karaf zit een zoet geurende Sangría, door de moeder des huizes zelf bereid. Als het gesprek dreigt stil te vallen neemt een van de aanwezigen een gitaar en begint te improviseren. Zijn vingers bespelen de snaren en doen ze trillen tot zoete klanken. Een man met zachte, licht hese stem brengt een paar tonen om een klaagzang van een verloren liefde aan te vatten. Wat beiden brengen is een spel waarin alle aanwezigen meegesleurd worden. Er groeit een gevoel, een passie. De anderen klappen zacht het ritme mee en gaan op in het samenspel. TamTam!
Een culpa van een jongeling eist de aandacht. Even laat hij zijn voeten een solo spelen, maar al snel vervolgt de cantor zijn verhaal.  De gitaar versterkt het gevoel, het vuur de passie die er hangt. Dit is Duende: de passie, de muziek, flamenco …een levenswijze en een gevoel!

Dit deed Alvaro Paños mij gisteren voelen!