Aangezien wij, sterke vrouwen, dagelijks geconfronteerd worden met zwakke mannen, (het zogezegde sterke geslacht) zijn wij tot het besluit gekomen dat het tijd is voor verandering.

Na jarenlang het onderwerp te zijn geweest van vleeskeuringen, mis(s)verkiezingen, badpakkenspecials en andere beproevingen, vind ik dat het tijd is. Het is tijd om op te staan! Het is tijd voor revolte! Het is tijd om een nieuwe verkiezing in het leven te roepen. Nomineer gerust met ons mee, wij bekronen dit jaar DE ZAK VAN HET JAAR!

Struikelt jouw baas af en toe over zijn ego? Kent jouw man enkel de gebruiksaanwijzingen van de afstandbediening? Denkt uw collega dat u koffiedame bent? Of dient verlof bij jou enkel en alleen om het huis net en de kinderen tevreden te houden?

Prinsessen aller landen, verenigt u en NOMINEER!

Ja, misschien? Wie weet? Ik geloof er wel in, denk ik , maar dan uit de boekskes en de filmkes (en dan die vooral van VijfTV), zoiets wat onwaarschijnlijk is om zelf te bezitten. Misschien is het menig prinses verplicht om te wachten en te dromen van die ene, de prins. Tot hij eindelijk op zijn mooie ros de laan komt ingegaloppeerd, haar galant over het zadel zwaait en dan samen, de einder tegemoet gaat, ze trouwen en ze leven nog lang en gelukkig…

Laat de realiteit mij leren dat dit klinkklare onzin is! Wat spiegelen ze ons toch voor? Ik geloof wel dat er op een bepaald moment iemand je pad kruist waarbij je je goed voelt, maar is er echt maar één op de ganse wereld? Bestaat hij wel? Naar het schijnt, maar je moet geduld hebben, zegen ze (en laat ik nou net niet over dit belangrijk ingrediënt beschikken!). En hoe weet een prinses dat dit echt haar prins is? Is er een teken, een gevoel, een wat? En is het wederzijds?

Ach, misschien vind je die persoon wel nooit, maar toch is dat de echte liefde. Trouwens is ware liefde echt een spel van alles of niets, of kan het ook een beetje? Misschien is het iets wat groeit, niet na enkele dagen, maar na jaren en jaren. Liefde is, natuurlijk, een werkwoord, iets waar je moet aan werken, maar meer als een soort hobby. Dat je het eigenlijk niet erg vindt dat je er moet aan werken, en je het ook maar al te graag doet.

 ’Maar misschien is uwen droom uwen droom toch niet, ge had het maar gedroomd …’  Ach … liefde …van mij mogen ze het hebben! (tenzij iemand mij het tegendeel kan bewijzen. Iemand?)

Hoe kon ik de bal toch zo misslaan? Ik weet het niet! Je kent het wel: je rent jezelf voorbij, alles moet van de baan, je crosst van her naar der en wat is het resultaat? Een uitgeputte prinses die uiteindelijk NIETS heeft gedaan, heel ongelukkig is en met een pak frustraties opgezadeld zit. Mijn hoofd zit vol, mijn mentale schuifjes waarvan de inhoud niet meer te overzien is, vol rommel, ballast, niet meer te ordenen, onverwerkte brol waar ik de moed en de energie niet voor heb om hem te sorteren en een plaats te geven.

Is dit het leven? Neen, zo had ik het in elk geval niet gedroomd en zeker niet gewenst: maar mijn leven tot nu toe is wel geresulteert in dergelijke situatie! Met alle gevolg vandien natuurlijk: een aantal maanden aan ‘gelukkig-worden-pilletjes’ die je denken en je gevoel gewoon uitschakelen.

Vandaag breekt de dag aan om mijn leven opnieuw in handen te nemen Ik weiger van nog geleefd te worden, alles te doen omdat het moet en omdat het zo hoort. Het is hoog tijd voor een grote lenteschoonmaak!

Inderdaad, tot in het oneindige mea culpa.
Het voltijds tewerk gesteld zijn, is geresulteerd in het verwaarlozen van mijn zo trouwe lezers en virtuele vrienden. Maar geef toe, wanneer moet ik dit er nog bij nemen?
Tussen de soep en de patatten is al niet meer mogelijk. Dan wordt de strijk gedaan, de vaatwas geleegd en gevuld, de wasmachine en droogkast gevuld en geleegd, de kamers ontstofd, gedweild en geboend en de kinderen in bad en bed gestopt.
Als prinses zijnde kan dit tellen, geef toe!
Geen enkel excuus, echter, is van dien aard om mijn virtuele bestaan danig te verwaarlozen!

Dus vanaf heden beloof ik * hum hum* hier meer aandacht aan te besteden en mijn plichten hiervoor op te nemen.

Dit gezegd zijnde, groet ik u met de meeste hoogachting!

  

Wat keek ik der naar uit. Een avondje stappen met een collega-prinses. Iets drinken, een babbelke slaan over koetjes en hun kalfjes, over ‘t leven en hoe schoon het soms kan zijn, … ge kent dat wel, eens efkes time-out. Ik had het al helemaal gepland in mijn hoofd, de babysit was besteld, en alles leek in de puntjes voorbereid. Niets kon mij tegenhouden om de boel eens de boel te laten, dezen avond kan alles den boom in!

Samen vertrokken we om het spreekwoordelijk ’stapje in de wereld te zetten’.
Maar … we waren nog maar net aangekomen en ‘t begon al: parking zoeken, 3 keer rondrijden om uiteindelijk een plekske te vinden … 1 km verder. Enfin, wat beweging kan nooit kwaad zeker?
In een cafétje vonden we een plekje en bestelden een drankje (ja, ja, Martini, Wit) waarna, voor den eerste keer den telefoon mij terug met beide voeten op de grond rukte. Meneer: ik ben op weg naar spoed, mijnen voet, waarschijnlijk gips.

Lap! Wat nu weer? Ge kunt gaan denken dat de zin in een gezellig kwebbelavondje zienderogen aan het slinken was.

10 minuten later … opnieuw telefoon : … 5 dagen gips, nu moet ik nog zien thuis te geraken.

En hier wil ik nu eens efkes pauzeren: snappen ze dat nu niet? Gaat dat der bij mannen nu echt niet in? Als ge met een collega-prinses op baan zijt, wil dat dus zeggen dat ge gerust gelaten wilt worden! Dat ge dringend eens tijd wilt voor uwzelf en dat ge eigenlijk onbereikbaar wilt zijn? Neen, als vrouw gaat dat niet. Dat kan niet. Altijd moet ge paraat zijn en altijd standby.

Enfin, uiteindelijk stemde meneer ermee in dat er een hulplijn ingeschakeld werd om het vervoersprobleem op te lossen en dus meneer te transporteren naar zijne zetel. De babysit zou ook wel thuis geraken. De zin in dat gezellig avondje uit begon vervaarlijk tegen het nulpunt te zakken.

De tijd opvullend met zorgen maken en proberen de gedachten te verzetten nam ik uiteindelijk nog eens mijne GSM om te informeren hoe het ermee was: sliepen de kinderen, was de babysit thuis afgeleverd, hoe stelde de omgipste voet het … . Het rumoer dat door den telefoon kwam, was echter niet de serene sfeer van mijn bijna verlaten huiskamer, maar wel van een vrijdagse ambiance in een cultuurcafé!!

Nu was ik dus echt om te klakken! Ge kunt gaan denken … De babysit zat nog steeds thuis, te wachten tot een van de ouders kwam opdagen, meneer ging gaan showen met zijne net beplaasterde voet bij zijn maten, en ik zat dus mijn kas op te fretten voor God mag weten wie en wat allemaal!!

Uiteindelijk, hem bij rede brengend, stemde hij ermee in om daar af te ronden en een straat verder af te zakken om zich in onze zetel te installeren en daar het fort recht te houden (en na te praten).

En als ge nu echt dacht dat dit genoeg miserie en tegenslag was voor één avond … think something else! Als klap op de vuurpijl kreeg ik, direct daarna, telefoon van den babysit met het nieuws dat zoonlief zijn bed had ondergekotst.

Nu was voor mij de maat vol! De zin in gezelligheid was fel bekoeld en tot onder het nulpunt gedaald! Ons avondje uit zal wel voor een andere keer zijn. Ik ben naar huis gegaan, heb nog iets gedronken, prinsje verzorgd en ben in mijn bed gekropen. Ik had het wel gehad voor vandaag, want wie weet wat hing er anders nog boven mijn hoofd? 

Ik heb nog één tip voor mede-prinsessen: als je ooit een uitje plant: vertrek, zeg aan niemand waar je bent, en ZET JE GSM UIT!!